Co powinno się znaleźć w pokoju chorego

wyposażenie pokoju pacjenta

W większości przypadków, gdy pojawia się konieczność opieki nad osobą chorą w domu, nie jesteśmy na to przygotowani. Nie są przygotowane także nasze mieszkania. Mimo że w tym czasie ważnych jest wiele spraw, które często się na siebie nakładają, nie można pominąć innej, równie istotnej, jaką jest wyposażenie i organizacja opieki nad chorym w domu. Jej korzyści są obustronne – pacjent ma zapewnione możliwie najlepsze warunki do rekonwalescencji, a opiekun może sprawnie wykonywać czynności pielęgnacyjne.

Organizacja opieki nad chorym w domu

Organizacja opieki nad chorym w domu nie jest trudna, jeżeli wiadomo, na co zwrócić szczególną uwagę. Opiekun musi pamiętać, że dba nie tylko o komfort fizyczny i psychiczny oraz bezpieczeństwo osoby chorej, ale także swoje. Odpowiednie wyposażenie oraz jego rozmieszczenie pozwala także na sprawniejsze wykonywanie wszystkich czynności higienicznych i pielęgnacyjnych, zachowanie zasad ergonomii i zapobiega urazom. Dodatkowo zachęca chorego do samodzielności.

Najlepsza sytuacja jest wtedy, gdy dla osoby chorej można przeznaczyć osobny pokój. To daje nie tylko dobre warunki do rekonwalescencji i odpoczynku, ale zapewnia także poczucie intymności, które jest niezwykle ważne podczas zabiegów pielęgnacyjnych (które same w sobie nie zawsze są komfortowe dla pacjenta). Jeżeli nie jest to możliwe, warto podzielić pomieszczenie, a na granicy umieścić parawan lub zamontować zasłonkę. Ważne jest również usunięcie innych mebli, które mogłyby zakłócać sprawne przemieszczanie się.

Dobrze jest, jeżeli łóżko chorego ustawione jest w pewnej odległości od okna – chroni to przed wyziębieniem w trakcie wietrzenia pomieszczenia. Warto pomyśleć też o tym, aby pacjent miał dobry dostęp do włącznika światła. W pokoju należy zapewnić także odpowiedni mikroklimat – temperatura ok. 20 C, nawilżacz powietrza, częste wietrzenie.

Co powinno znaleźć się w pokoju chorego? Wyposażenie

Podstawowe wyposażenie pokoju osoby chorej to:

  1. Łóżko z odpowiednio dopasowanym materacem.
  2. Stolik nocny, który umożliwi ustawienie niezbędnych przedmiotów (kubek z piciem, chusteczki, leki, telefon, pilot od telewizora, okulary, gazeta itp.) na wyciągnięcie ręki chorego, dzięki czemu będzie mógł samodzielnie po nie sięgać.
  3. Taca na nóżkach, na której można ustawić talerz z jedzeniem.
  4. Telewizor umieszczony na wprost chorego na odpowiedniej wysokości (bez konieczności obniżania lub podnoszenia głowy). Zamiast telewizora można wybrać radio.
  5. Taboret lub niski stołek na basen lub kaczkę. Najlepiej wsunąć go nieco pod łóżko. Jest on konieczny, ponieważ zarówno kaczka, jak i basen nie mogą stać na podłodze ze względu na ryzyko osadzenia się na nich drobnoustrojów.
  6. Wózek inwalidzki.
  7. Zegarek w zasięgu wzroku chorego.
  8. Szafeczka lub stolik na jednorazowe rękawiczki, przybory do pielęgnacji i codziennej higieny, aparat do pomiaru ciśnienia lub glukozy, oraz opatrunki i leki. Dobrze jest posegregować je w plastikowe koszyczki – dzięki temu można zyskać pewność, że nie zabraknie koniecznego sprzętu podczas wykonywania jakiejś czynności.
  9. Miękka pufa, którą można podsunąć pod nogi chorego wtedy, gdy siada on na krawędzi łóżka. Takie działanie wspomaga krążenie krwi.
  10. Sprzęty konieczne do rehabilitacji (piłeczki, masażery, wałki itp.).

Jeżeli osoba chora może opuszczać łóżko, warto wstawić do jej pokoju wygodny fotel w oparciem i podłokietnikami. Możliwość zmiany pozycji to jeden z elementów profilaktyki przeciwodleżynowej i przeciwzakrzepowej. Trzeba jednak pamiętać, że wszystko zależy od stanu zdrowia chorego. W tym zakresie warto współpracować z personelem medycznym (pielęgniarka, rehabilitant, lekarz).

Łóżko dla osoby chorej

Łóżko dla osoby chorej to najważniejszy sprzęt i, niestety, bardzo często pomijany. Od niego zależy nie tylko wygoda i bezpieczeństwo pacjenta, ale także jego opiekuna. I to niezależnie od tego, jak długo potrwa niedyspozycja. Pozostawienie chorego na wersalce, tapczanie lub rozkładanej sofie (w dodatku z jednej strony ograniczonej ścianą) nie tylko zwiększa ryzyko powstania odleżyn i bólu podczas codziennych czynności pielęgnacyjnych, ale prowadzi także do urazów kręgosłupa u osoby, która się nim opiekuje. Dodatkowo zwykłe łóżko ogranicza samodzielność pacjenta – nie może się on podnieść, podciągnąć lub zmienić pozycji bez czyjejś pomocy.

Najlepsze łóżko dla osoby chorej to tzw. łóżko szpitalne. Ma ono kilka zalet:

  • odpowiednia wysokość i możliwość jej regulacji;
  • możliwość podnoszenia i opuszczania (ustawienia pod różnymi kątami) zagłówka i kolan;
  • barierki, które zabezpieczają chorego;
  • uchwyty, dzięki którym chory może się podciągnąć;
  • kółka, które umożliwiają łatwe przesuwanie;
  • sterowanie elektryczne;
  • stabilność.

Łóżko rehabilitacyjne to dość duży wydatek, ale istnieją firmy, które mają w ofercie jego wypożyczenie (szczególnie przydatne, gdy powrót do sprawności i rekonwalescencja są ograniczone w czasie). Sprzęt można także odkupić za niższą cenę od osób prywatnych – w tym celu warto przejrzeć serwisy z ogłoszeniami.

Materac przeciwodleżynowy

Materac przeciwodleżynowy to jeden z ważniejszych elementów profilaktyki odleżyn. Zapobiega on powstawaniu długotrwałego ucisku na tkanki, który skutkuje ich niedotlenieniem oraz zmniejsza napięcie mięśni, co zapobiega powstawaniu dolegliwości bólowych. Co ważne – materac przeciwodleżynowy można łatwo utrzymać w czystości.

Na rynku dostępne są różne rodzaje materaców przeciwodleżynowych. Najprościej można je podzielić na:

  • materace piankowe – wykonane z pianki poliuretanowej ze sprężystą, pofalowaną powierzchnią, dzięki czemu zniwelowany jest ucisk w niektórych obszarach ciała;
  • materace bąbelkowe – są zbudowane z okrągłych komór, które na zmianę wypełniają się powietrzem;
  • materace rurowe – zbudowane z komór w kształcie rurek, które są pulsacyjnie wypełniane powietrzem; ich przewagą nad materacami bąbelkowymi jest możliwość stałego wyłączenia jednego obszaru ciała.

Wybór materaca przeciwodleżynowego należy uzależnić od ryzyka wystąpienia odleżyn lub oceny stopnia odleżyn, jeżeli już są obecne. Takiej oceny dokonuje zwykle pielęgniarka, posługując się odpowiednią skalą (Waterlow, Norton, Douglas). Zalecenia przedstawiają się następująco:

  • niskie ryzyko odleżyn – materac piankowy o grubości minimum 10 cm z konstrukcją redukująca siłę nacisku;
  • wysokie ryzyko odleżyn – materac piankowy o grubości minimum 10 cm z konstrukcją redukująca siłę nacisku wraz z pneumatycznym materacem przeciwodleżynowym o grubości minimum 6,5 cm z pompą, która utrzymuje ciśnienie 50-130 mmHg;
  • I i II stopień odleżyn – materac piankowy z materacem pneumatycznym, który po wypełnieniu komór ma wysokość większą niż 10 cm (wysokość obu materacy powinna być wyższa niż 20 cm);
  • III i IV stopień odleżyn – materac piankowy z pneumatycznym materacem przeciwodleżynowym, których łączna wysokość jest mniejsza niż 25 cm. Konieczne jest, aby sprzęt posiadał opcję stałego opuszczenia powietrza w wybranych obszarach oraz funkcja tymczasowego utwardzenia (ciśnienie nie mniejsze niż 50 mmHg).

U chorych bez odleżyn zaleca się stosowanie materaca piankowego (grubość pianki min. 10 cm), z klasą twardości Hs 4-7, który przy stałym obciążeniu zmienia swoją grubość maksymalnie o 5%. Dodatkowo dla osób z otyłością (BMI poniżej 40) należy wybrać materac dla z kolejnego stopnia ryzyka, a u chorych z BMI powyżej 40 materac bariatryczny.

Materace powinny być obleczone specjalnym pokrowcem paroprzepuszczalnym i oddychającym. Trzeba go systematycznie czyścić i dezynfekować, dlatego powinien być wykonany z materiału syntetycznego odpornego na wysokie temperatury i środki dezynfekujące.

Similar Posts

3 thoughts on “Co powinno się znaleźć w pokoju chorego

Comments are closed.