Inkontynencja

Inkontynencja

Inkontynencja to wstydliwy problem, który dotyka wiele osób w wieku podeszłym. Przytrafia się zarówno kobietom i mężczyznom – jednak ze zdecydowaną przewagą tych pierwszych. Wymaga odpowiedniego leczenia oraz pielęgnacji skóry. Trzeba jednak pamiętać, że terapia nie zawsze przynosi oczekiwane skutki.

Inkontynencja to fachowe określenie na nietrzymanie moczu lub kału. Oznacza to, że dana osoba nie ma żadnej kontroli nad ich wydalaniem na skutek różnego rodzaju zaburzeń związanych ze starzeniem się organizmu lub przewlekłymi schorzeniami. Nie należy mylić tego z częstszym załatwianiem się. Inkontynencja powoduje dyskomfort fizyczny i psychiczny.

Rodzaje inkontynencji

Jak wcześniej wspomniano, inkontynencja oznacza:

  • nietrzymanie moczu,
  • nietrzymanie kału.

Wyróżnia się jednak jeszcze bardziej szczegółowe rodzaje inkontynencji. Są to:

  • inkontynencja parcia – osoba odczuwa parcie na pęcherz przy jego niewielkim wypełnieniu,
  • inkontynencja wysiłkowa – związana z osłabieniem mięśni,
  • inkontynencja z przepełnienia – związana z przeszkodą utrudniającą wypływ moczu,
  • inkontynencja neurogenna – chory nie odczuwa potrzeby załatwienia się,
  • inkontynencja pomikcyjna – związana z pozostaniem kilku kropel moczu w cewce moczowej.

Może wystąpić także postać mieszana, czyli związana z osłabieniem mięśni miednicy i uczuciem potrzeby częstszego oddawania moczu.

Pod względem stopnia zaawansowania wyróżnia się inkontynencję lekką, średnią, ciężką i bardzo ciężką.

Przyczyny inkontynencji

Przyczyny inkontynencji najczęściej są związane z osłabieniem mięśni miednicy. Gdy w jamie brzusznej wzrasta ciśnienie (podczas śmiechu, kichania, kaszlu, podnoszenia ciężkich przedmiotów), mocz wypływa w niekontrolowany sposób. Zaburzenie to obserwuje się także często u mężczyzn z przerostem gruczołu krokowego, po urazach kręgosłupa, z paraliżem, ze stwardnieniem rozsianym.

Za czynniki ryzyka inkontynencji uznaje się:

  • obciążenie mięśni dna miednicy (np. przez dużą liczbę porodów),
  • otyłość,
  • przyjmowanie leków diuretycznych,
  • menopauzę,
  • przerost gruczołu krokowego,
  • przewlekłe zaparcia,
  • guzy układu moczowo-płciowego,
  • kamicę nerkową,
  • częste infekcje układu moczowego,
  • przebycie zabiegów chirurgicznych w obrębie miednicy,
  • zaburzenia na tle psychicznym,
  • zaburzenia neurologiczne (np. chorobę Parkinsona).

Leczenie inkontynencji

Leczenie inkontynencji zależy przede wszystkim od jej stopnia zaawansowania, a także przyczyny problemu. Dostępne metody to:

  • stosowanie środków farmakologicznych,
  • trenowanie pęcherza,
  • ćwiczenia zwieracza cewki moczowej,
  • ćwiczenie mięśni dna miednicy,
  • leczenie aparatem do elektrostymulacji,
  • zabiegi chirurgiczne.

Inkontynencja – jak pomóc osobie chorej?

Przede wszystkim warto podejść do sprawy delikatnie, ponieważ inkontynencja dla wielu osób jest wstydliwym problemem. Dobrze jest zasugerować rozmowę z lekarzem, który pomoże dopasować odpowiednią terapię. Konieczne jest także zastosowanie środków pomocniczych, dzięki którym zwiększy się komfort chorego. Mogą to być:

  • pieluchomajtki,
  • specjalne wkładki,
  • pieluchy anatomiczne,
  • pieluchy dla dorosłych,
  • majtki chłonne.

Co ważne, obecnie na rynku dostępne są środki pomocnicze dla kobiet i mężczyzn, które są bardzo dyskretne.

 

Zdjęcie autorstwa Italo Melo z Pexels

Similar Posts