Jak napisać proces pielęgnowania

Last modified date

Proces pielęgnowania jest naukową metodą pielęgnowania, zapewniającą ciągłą, zaplanowaną i indywidualną opiekę nad pacjentem. Daje pielęgniarce możliwość samodzielnego działania w zidentyfikowaniu problemów zdrowotnych chorego i jego rodziny, dobrania najlepszych sposobów ich zaspokojenia, możliwość dokumentacji etapów i ocenę jakości opieki.

Etapy procesu pielęgnowania

Rozpoznanie sytuacji pacjenta i jego środowiska
Działania skupiają się na gromadzeniu i analizie danych dotyczących stanu:
– biologicznego (działanie poszczególnych narządów i wpływ na funkcjonowanie pacjenta),
– psychicznego (stosunek do choroby i hospitalizacji, ocena funkcji poznawczych, poziom stresu)
– socjoekonomicznego (praca, nałogi, warunki mieszkaniowe, relacje z otoczeniem),
– duchowego (wyznanie, przekonania religijne, potrzeby związane z tą sferą)

Dane powinny być zebrane możliwie jak najszybciej po objęciu pacjenta opieką. Źródłem danych jest pacjent, jego najbliżsi, informacje innych członków zespołu terapeutycznego. Do zebrania informacji wykorzystuje się wywiad pielęgniarski, obserwację pacjenta, analizę dokumentacji medycznej, pomiary (RR, tętno, ilość oddechów, temperatura, masa ciała, obwody, stężenie glukozy we krwi)

Diagnoza pielęgniarska
Diagnoza pielęgniarska jest rezultatem analizy danych zebranych w pierwszym etapie. Są to aktualnie występujące lub potencjalne problemy zdrowotne, do których rozwiązania jest uprawniona pielęgniarka. Wyróżnia się trzy typy diagnoz: aktualna (problem występuje), potencjalna (istnieje ryzyko wystąpienia problemu), możliwa (problem prawdopodobnie występuje).

Zasady formułowania diagnozy pielęgniarskiej:
– należy unikać powielania diagnozy medycznej oraz objawów, np. zamiast „kaszel” – „suchość śluzówek spowodowana męczącym, suchym kaszlem”, „bezsenność” – „zaburzenia snu spowodowane gorączką/bólem rany pooperacyjnej”
– należy rozpoznać taką przyczynę lub czynnik ryzyka, który może być zmieniony przez interwencję pielęgniarki, np. „niestosowanie się do zaleceń farmakoterapii spowodowane starzeniem się” – „niestosowanie się do zaleceń farmakoterapii spowodowane deficytem wiedzy na temat choroby”
– należy rozpoznać problem pacjenta, a nie pielęgniarki „trudności z kaniulacją żyły spowodowane obrzękiem kończyn” – „ryzyko infekcji spowodowane kaniulacją żyły obwodowej”
– należy odróżnić problem od interwencji „potrzeba kontroli diurezy” – „ryzyko nadmiernej utraty płynów spowodowane działaniem leków moczopędnych”

Problemy pielęgnacyjne powinny być ułożone hierarchicznie, od najważniejszego. Jeżeli występują choroby współistniejące, nie będące przyczyną hospitalizacji, należy również poświęcić im 1-2 punkty.

Określenie celów, planowanie opieki, realizacja
Cele powinny być realne do osiągnięcia i precyzyjnie określone. Należy uwzględnić także czas ich realizacji.

Plan działania powinien zawierać konkretne zadania do zrealizowania. Można w nim wypisać wszystkie czynności jakie mogą zostać podjęte przez pielęgniarkę, aby osiągnąć wyznaczone cele i ulżyć pacjentowi w jego problemie. Należy pamiętać o zawarciu edukacji pacjenta i jego rodziny, a także nauce pielęgnacji.

W realizacji zawiera się, które z zaplanowanych zadań udało się rzeczywiście wykonać przez zespół pielęgniarski oraz współpracę z innymi członkami zespołu terapeutycznego, np. z psychologiem lub rehabilitantem. Można wpisać także wyniki badań, pomiarów, podaż leków.

Ocena/wynik
Proces pielęgnowania powinien zawierać ocenę i skutki, jakie przyniosły podjęte działania. Jest to porównanie rezultatów z założonymi celami, które pozwala na wyciągnięcie wniosków i ewentualną poprawę realizacji procesu opieki. Można dzięki niej wypracować najbardziej skuteczne metody pielęgnowania.

Wskazówki

Przy formułowaniu problemów warto posługiwać się zwrotami:
„deficyt…”, „(problem) spowodowany…”, „ograniczenie”, „niestosowanie się”, „dyskomfort”, „możliwość wystąpienia”, „ryzyko…”

Proces pielęgnowania powinien zawierać uwzględnienie roli pielęgniarki jako edukatora, dlatego należy zawrzeć deficyt wiedzy pacjenta i rodziny lub zwrócenie uwagi na niekorzystanie pacjenta z pomocy sprzętu medycznego, np. nie nosi aparatu słuchowego, mimo że ma niedosłuch, nie nosi protez, nie chce korzystać z balkonika, nie chce skorzystać z pomocy psychologa.

Angelika Janowicz

Od sześciu lat jestem związana z medycyną i naukami o zdrowiu. Posiadam wykształcenie pielęgniarskie. Prowadzę portal dla studentów pielęgniarstwa, na którym dzielę się swoją wiedzą i treściami, które ułatwią przyszłym medykom wejście do niezwykłego świata medycyny. Obecnie współpracuję z agencją SEO w zakresie tworzenia artykułów o tematyce zdrowotnej dla dużych serwisów internetowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Post comment